THE STUBBORNNESS OF PAIN
- 1 day ago
- 2 min read
Εσύ διάλεξες το μονοπάτι ετούτο να βαδίσεις,
Κι ’ακόμη απορείς γιατί μονάχος έχεις πια βρεθεί.
Με κατασκότεινα μάτια προσπαθείς πίσω σου να δεις
Μα μόνο μια σκιά αναμνήσεων δειλά πολιορκεί.
Τον κόσμο εγκατέλειψες από πολύ νωρίς,
Την αθωότητα που σου έκλεψε να βρεις.
Στης περιπέτειας το αιώνιο ταξίδι σάλπαρες
Ν ’ανακαλύψεις τ ’άγνωστο προτού άγνωστος να γίνεις
Κι ‘όταν στα πόδια σου έμαθες να στέκεσαι μόνος
Το μίσος κι απέχθεια σου θόλωσαν τον δρόμο
Έστω κι αν ο πόλεμος σου έχει καιρό τελειώσει
τ ’άρματα εσύ δεν δέχτηκες ποτέ να παραδώσεις.
Κι εκεί που σ ’ανοίχτηκαν οι ουρανοί
εσύ δεν ήξερες πια πως να πετάξεις.
Κι εκεί που ήθελες να χωστείς από την τύψη
καμία τρύπα δεν δέχτηκε να σε κρύψει.
Κι ’εκεί που σ ’άφησαν για νεκρό να σπείρεις
Σε όνειρο άνθισες και πλέον σύννεφα θερίζεις.
Βρήκες την προσευχή εκεί που σ ’είχαν γονατίσει
Και μέσα στη σιωπή το μυστικό της ζωής έχεις πια βρει.
Βαρύ φορτίο είναι ο χρόνος
Κι ‘ακόμη πιο βαρύ είναι το πείσμα του πόνου.
ENGLISH:
You chose to walk this road,
Yet you wonder still why you stand alone.
With eyes consumed by darkness,
You look around—
Just to find the shadow years
Still laying siege at the back of your mind.
You abandoned the world far too soon,
To seek the innocence it stole from you.
You set sail upon an endless quest,
To discover the unknown,
Before you become a stranger to yourself.
And when you learned to stand tall,
Hatred and contempt obscured your way.
Though your war had long since ended,
You refused to lay your shield and weapon down.
And when the heavens opened up to you,
You no longer knew how to fly.
And when from guilt you sought to hide away,
Not a single hollow would take you in.
And where they left you to rot,
You blossomed into a dream,
Reaping the clouds up in the sky.
You found the comfort of prayer
Where they had forced you to your knees,
And in the silence,
You have at last discovered life's secret.
Time is a heavy burden,
But heavier stillIs the stubbornness of pain.
Comments